I nord og vest grenser bydelen Tasta til Randaberg kommune.Grensa følgjer det gamle skiftet mellom gardane Finnestad, Høye og Nedre Tasta i Stavanger og gardane Lcikvoll, Håland,Goa og Rygg i Randaberg. I sør følgjer grensa det gamle skiftet mellom Nedre Tasta og den tidligare garden Eiganes og garden Stokka. Grenselinja går frå Kalhammeren til Knutsmannstemen på Byhaugen og vidare vestover til Stora Stokkavatnet.Namnegivande for bydelen er garden Tasta.Navnet er svært gammalt og har usikker tyding. Frå 1837 fram til 1965 tilhøyrde det arealet som omfatter bydelen Tasta Hetland kommune. Det blei då ein del av Stavanger kommune saman med Madla og resten av Hetland kommune, vest for Gandsfjorden.

I lange tider har garden Tasta vore delt i to ,Nedre Tasta som greinsa til Stokka og Randaberg og Øvre Tasta som grensar til Byfjorden som fører inn til Stavanger. Ein del spreidde funn av flintreiskapar tyder på at det for atskillege tusen år sidan har ferdes steinaldermennesker i dette området. Det kan ha vært ein flokk av omstreifande jegerar som her har funne gode jaktmarker og som også har kunne drive fiske langs den lange sjølinja til Tasta. Deter naturleg å setja utnyttinga av området i samband med busetjinga i Vistehola i Randaberg. Tasta og områda i nærleiken låg nær buplassen på Viste og danna ein del av det jaktområde desse steinaldermenneska måtte kunne disponera for å livberga seg. Det er også funne spor av menneskeleg verksemd på Tasta i bronsealdren for omlag 3000år sidan.

I middelalderen var Tasta eit utprega jordbruksområde dominert av store gardseiningar som forsynte Stavanger-regionen med ressurser. Området var prega av kjerkeleg og kongeleg eigarskap fram til reformasjonen i 1536. I middelalderen (ca. 1050–1500) var Tasta flere sentrale gardar som i stor grad var selveigande eller underlagt mektige institusjonar. Gardene Høye og Finnestad låg under Utstein Kloster, som var ein stor grunneigar i regionen i middelalderen. 

Like før århundreskiftet (1900) vart det på Nedre Tasta registrert ein gravhaug som påkalte merksemd ved dei store dimensjonane sine .Den hadde eit tverrmål på 24 meter og vart kalla“Risen” (Resi), kanskje på grunn av sin «anseelige størrelse». Resi eller Resen tyder eit framspring i naturen. Haugen hadde gravkammer av stein som var dekt av steinhedler. Ikkje langt frå den store gravhaugen og i ein skråning ned mot Stora Stokkavatnet ligg eit felt med helleristningar. Det er registrert endå to helleristningsfelt, begge i sjøkanten på Øvre Tasta kor Dusavik skjer seg inn i sørleg retning.Der er også registrert fleire funn frå jernalderen. Då konservator Tor Heiliesen frå Stavanger museum dreiv registreringar i området i sluttcn av forrige hundreår (før 1900), noterte han 2 gamle hustufter og 19 gravhaugar. Under synfaringa si vart Helliesen også vist stader der gravhaugar hadde vorte fjerna på grunn av nydyrking.Går me fram til høymiddclalderen finn me fire gardar innan det noverande Tasta. To gardsbruk var vorte skild ut frå hovudgarden Tasta, nemlig Høye og Finnestad. Når Høye vart skild ut er usikkert. Men Finnestad, som stammar frå det gamle mannsnamnet Finni, peikar saman med endinga stad mot vikingtid som den perioden då garden vart skild ut,kjeldene er relativt magre når det gjelder opplysninger om dei fire gardane Øvre og Nedre Tasta; Finnestad og Høye fram mot 1700-talet. Me veit med stor sanning at folketapet etter svartedauden i 1350 førte til at Høye og Finnestad vart fraflytt.

Folket konsentrerte seg om dei to rikaste og største gardene, Øvre og Nedre Tasta. Me kan slå fast at me finn kontinuitet i bosetning på dei to største gardane i området. Høye og Finnestad vart tekne opp igjen som eigne bruk ein gong før 1640. Me veit og at Øvre Tasta i mellomalderen og fram til reformasjonen i 1536 var i eiget til kongen, medan Høye og Finnestad tilhøyrde Utstein Kloster. Overgangen til sjølveiga fann stad i slutten av 1700-talet og byrjinga av 1800-talet: Utskiftingane fra 1830-åra og framover førte til oppløysing av teigblandingssystemet. Resultatet var større sammenhengande jordvidd omgitt av steingardar. Overgangen frå sjølvforsyning til salsjordbruk og ein veksande marknad for kjøtt- og melkeprodukter fra eit ekspanderande bysamfunn la grunnlaget for rydding av nytt land. Samtundes medførte den sterke folkeveksten ei aukande bruksdeling. I 1838 hadde Nedre Tasta 21 bruk og på Øvre Tasta var det 10 bruk, i tillegg til Dusavik. På Finnestad fanst det 9 bruk og på Høye 10 bruk .I 1866 var tallct stige til 71 bruk på Øvre Tasta og 55 bruk på Nedre Tasta, medan Høye og Finnestad hadde høvesvis 12 og 21 bruk. Fleire av desse bruka var mindre eigedommar kor eigerane var sysselsette i næringar knytte tilbysamfunnet. Men det høge brukstalet gjer og vitnemål om høg utnytting av tilgjengeleg dyrkingsjord. Mcd si bynære plassering låg alt til rette for eit ekspanderande jordbruk. Stadig meir av jorda vart rydda og gjerda inne. I slutten av førre hundreår såvel som i dei første tiåra av 1900-tallel fekk bebuarane på Tasta føling med den industrien som voks fram i Stavanger og som også i ei viss grad spreidde seg til nabokommunen Hetland. Langs Byfjorden frå området ved Kalhammaren og nordover til Dusavik vart det laga til fleire fabrikkar i sjøkanten:Kalharnmercn Fodermelfabrik, Chr,Bjellands sildemjølfabrikk, Tasta Foder- og Sildoljefabrikk, og ytst ute i Dusavik en hermetikkfabrikk tilhørende Kommedal PackingCo. I løpet av 1920- og 1930-åra voks det fram busetnad langs nordvestsidcn av Byhaugen. Det var tale om ei moderat utbygging som forlsatte i omtrent same tempo i dei første åra etter siste verdskrig. Framleis var Tasta ei bygd kor jordbruket hadde var ei stor næring. .Ei stor endring skjedde etter byutvidinga i 1965. Og eine bustadhuset etter den andre reiste seg på Øvre såvel som på Nedre Tasta.

Forfattar Bjørn Utne/Ivar Andersen